من و او (پنج) – وقتی که می‌رقصید

داستان دنباله‌دار | داستان من و او

او رقصیدن را دوست دارد. من رقصیدنِ او را دوست دارم. من رقصیدن او را هم دیده‌ام. چند سال پیش دیده‌ام. حرکات نرم اما سریع بدنش جلو چشم‌هایم است. او برای دوستش می‌رقصید و من رقصیدنش را دوست داشتم. در مراسم عروسی یکی از بستگان دورم بود. احتمالا من و او نسبت فامیلی خیلی دوری با هم داریم. همان‌جا رقصیدنش را دیدم. باید برای صرف شام به طبقه پایین تالار می‌رفتیم. همین که سر چرخاندم، اورا دیدم. دلم می‌خواست می‌ماندم و باز هم می‌دیدم. او یادش نیست. من خوب به یاد دارم. گوشه‌ی سمت راست سالن بود. خیلی پرت و خیلی خلوت. خوب می‌رقصید. حالا زیبا می‌رقصد. من صندلی را گوشه‌ی اتاق می‌گذارم و او وسط اتاق می‌چرخد. من رقصیدن او را نگاه می‌کنم. من لذت می‌برم. او از رقصیدن لذت می‌برد. او گاهی مرا دیوانه می‌کند؛ اما اغلب رامِ رفتارِ او هستم. او رگ خواب مرا خوب می‌داند. او زنِ خوبی‌ست. زنِ خوب خیلی خوب است؛ و او خوب است. من او را دوست دارم.

– «دیوونه‌ی عوضی! خیلی دوست دارم»

– «وظیفه‌ته»

و من باز هم دوستش دارم. او رقصیدن با هر آهنگی را بلد است. او با سونات موزارت و بتهون هم ایرانی و دل‌ربا می‌رقصد. نرم، زیبا و سبک. انگار در تمام دست و پا و اندامش استخوانی وجود ندارد. او اندام زیبایی دارد و خودش خوب می‌داند. من اندام او را هم دوست دارم.

– «خیلی دوسِت دارم»

– «مرسی عزیزم»

اما بیش‌تر عاشق او هستم. ما حرف‌های چشم‌هایمان را خوب می‌فهمیم. ما گاهی با نگاه حرف می‌زنیم. او به چشم‌های من نگاه می‌کند. موزیک مناسبی را از دستگاه پخش می‌کند و می‌رقصد. او در چشم‌های من می‌رقصد.

او نگران است که مبادا برای من تکراری شده باشد:

– «هر وقت ازم خسته شدی به خودم بگو»

و او نمی‌داند که تکرارِ زیبایی هم خوب است. مثل تکرار یک ترانه‌ی خاطره انگیز که آدم حتا از زمزمه کردن‌ صدباره‌اش هم لذت می‌برد. او همیشه چیز تازه‌یی برای رو کردن دارد. او روی تخت‌خوابمان شبیه بدکاره‌هاست و در آشپزخانه آشپز فوق‌العاده‌یی‌ست. او در سینما مثل بدکاره‌ها نیست و یا در آشپزخانه مثل یک خیاطِ خوب. همه‌چیز او سرِ جای خود، به موقع و در حد کمال است. من هم با او همان‌طور برخورد می‌کنم. حتا یک شب برای کاری که می‌خواستم انجام دهم و او چندان مایل به آن نبود او را خریدم. برای یک شب کرایه‌اش کردم؛ و او مثل بدکاره‌ها روی تخت‌خواب آن‌طور که می‌خواستم مالِ من بود. من به او گفتم:

– «هرزه‌ی کثیف»

او حرفی نزد. به او گفتم:

– «دخلِ‌تو می‌یارم»

و او گفت:

– «دخلمو بیار»

– «پول‌ت رو گرفتی! زود باش»

زیرِ گوشش سیلی ملایمی زدم. نمی‌خندیدم. او سریع دست به کار شد. او مثل زن‌های «هرجایی» شده بود. من به کشف یک زنِ «هرجایی» نیاز داشتم.

کارمان که تمام شد کمی میوه خوردیم. من به او گفتم:

– «خیلی دوسِت دارم»

و او با دهان پر گفت:

– «من هم دوسِت دارم»

نویسنده: میلاد رضایی خلیق

لینک کوتاه: http://bisto7.ir/?p=106

یادداشت‌های مشابه

من و او (بیست و یک) – اگر قرار بود که واقعی... اوِ خیالی من تصمیم گرفته است واقعی باشد. اگر قرار بود ترسناک‌ترین و دلهره‌آورترین جمله‌ی تاریخ را انتخاب کنم. درست همین جمله را انتخاب می‌کردم. یک جور...
من و او (بیست و شش) – دست‌ها، این‌ دست‌های زنانه... یک جفت کفش جلوِ پادری‌ است. پادری جلوِ در و او جلوِ آینه ایستاده است. خودش را توی آینه وارسی می‌کند. صورتش را عقب و جلو می‌برد. لب‌هایش را با فشار می‌...
من و او (شش) – جادوگر سرشار از جادوست... در خیابان هستم. او همراهم نیست. او در خانه است و من ویترین مغازه‌ها را سرسری نگاه می‌کنم و قدم می‌زنم. دو خط باریک، حکم بندِ لباس از چوب‌رخت آویزان اس...
من و او (یک) – از وقتی که به یادش افتادم... من و او از سر به سر گذاشتنش لذت می‌برم. گاهی موهای سرش را می‌کشم، از ران‌هایش نیشگون می‌گیرم و هرچه قدر و از هر راهی که بتوانم اذیتش می‌کنم. او هم به...

نظر خود را ثبت کنيد


شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را دنبال کنید : خوراک دیدگاه‌ها

| ترجمه به فارسی |