قرار بود جمعه آن هفته ساعت پنج بعد از ظهر باریدن باران شروع شود و ساعت شش صبحِ شنبه برفاب (مخلوط آبدار باران و برف) ببارد و آخر از همه از ساعت دهِ صبحِ شنبه بارش برف شروع شود. قرار بود دو روزِ کامل ببارد؛ دوشنبه نیمهابری شود و از سهشنبه کمکم هوا آفتابی شود.…
به خانه که رسید دستهایش کرخت شده بودند. به پرزهای پالتوی پشمیش هنوز سرما و نمناکی مه بیرون چسبیده بود. کلاه را از روی سرش برداشت و لای انگشتهایش فشار داد. زیر لب گفت: «این هم از این.» بعد از عمه رزیتا و آن مردک قصاب این سومین باری بود که اینطور به خانه بر…
خانهی خواهرم مثل گاراژ شده بود. یکی میآمد، یکی میرفت. یکی میپرسید: «ساعت چنده؟» یکی دنبال جوراب میگشت و یکی ساک مسافرتی را از اینطرف به آنطرف میبرد. این شلوغی و اینکه میدیدم نمیتوانم هیچ کار و کمکی برای سرعت گرفتن ماجرا انجام دهم اعصابم را بهم میریخت. رفتم روی پلهها، رو به حیاط نشستم…
هوا برفی و مهآلود بود. ماشین را کنار خیابان، لابهلای ماشینهای دیگر پارک کرد. شال گردن دستبافی را از روی صندلی کناری برداشت، دور گردنش پیچاند، توی آینه به موهایش دستی کشید و از ماشین پیاده شد. توی این چهل سالی زندهگی هیچوقت خودش را تا اینحد گناهکار حس نکرده بود. دلش میخواست زنش را…
از نیمه شب گذشته بود. خیابان خالی و ساکت به نظر میآمد و کسی دیده نمیشد. تنها صدایی که به گوش میآمد صدای دویدنهای خودش و هن و هن نفس کشیدنش بود. تابلوی بزرگ کلانتری با رنگِ سبز زمینه از دور به چشمش آمد. کمی خیالش راحت شد. باقیماندهی نیرویش را جمع کرد و تا…
قبلاً درست همین وقتها شب بود. آسمان تاریک میشد. آنوقتها گاهی که ماه کامل بود، لکهی زرد کمرنگی لابههای ابرها تکان میخورد. حتا نمیشد تشخیص داد که ابرهای واقعی کدامیکی هستند. سیاهترها؟ یا سفیدترها؟ زمینهی آسمان را نمیشد تشخیص داد. اگر همسایهها لطف میکردند و توی رختخوابشان همدیگر را توی بغل میگرفتند و چراغهایشان را…
مدتی بود نقطهی نورانیِ کوچکِ سبزرنگی[1] در آسمان ظاهر شده بود. این را پیش از همه چند ستارهشناس آماتور تشخیص داده بودند و وقتی روز به روز بر بزرگی آن نقطهی نسبتاً کوچک و سبز رنگ اضافه شد ما هم کمکم توانستیم آن را به راحتی توی آسمان تشخیص دهیم. گاهی برای سرگرمی و گاهی…
