هذیان به کنارم خزیده بود و من از دردِ تنهایی، همچنان به هر درختِ راه انگشت میکشیدم. از باد که اینچنین باد به روزگارم انداخته بود دلگیرم؟! نه! خودم بود که به انتخابی چنین دست دراز کرده بودم. خودم میدانستم که نهایت معراج من، جاودانگی سکوت است. باید به حال روزگار پیشینم، دلخوش به روزگار…
شبی سوار بر مرکب تیزرو خود از قلعههای دورِ تصمیم باز میگشت. در خود جوششی تازه از اعتقادی اجباری یافته بود. مضطرب و پریشان از رهگذران جادههای انتظار، نشانِ کلبهی پیرمرد سرزمینم را میپرسید. مگر نگفته بودم؟ به او گفته بودم از تراماندا نمیتوانی دور افتاده باشی. روزی حتا در روزهای خاکستری تشویش به او…
باغچه در حال انحلال و بلور ترد استقامت روی شیروانیی ما بازیچهی دست باد شده است. همیشه غربت ابتدای جملههای من رنگی تازه میگیرد و حس میکنم برای بوئیدن شاخهیی گل تمام عطرهای عالم بو به بو دست به دست هم دادهاند تا حوالیی غربت، عطر وطن و حسرتش از همیشه تا همیشه تازه بماند.…
و این هذیان و این تکانهای رنگپریده و روزها و روزها و شبهایی که پشت به پشت هم میگذرند و بوی رهایی میدهند.- بیست و هفت بار شده بود-شمارش روزها گامِ خیسِ رهگذران را همیشه به دنبال میکشید. همین حالا، همینجا،، اگرچه تلخ، اگرچه سرد، اگرچه دور از معنا و پست باید بگویم. ساعت…
سنگِ سردِ بیدلی بر دل، بکوب خواهر داغدارِ من؛ بر سینهات بکوب که اینجا برادر تو تا تسلیی همیشهگی فاصلهیی عجیب دارد. ترانههای تورا شنیدم، خاکستر باد را از روی بالِ کبوتران تکانده بودی و بوی طوفان را توی چمدان پشتِ پستو به سردابِ خاطرهها فرستادی. و من به سقوط دانهیی اندیشیدم که برچیده بودم…
بگذار برای تو حالا از این غروب جمعه بگویم که انتظار میکشم تا بیایی. روبهروی باغِ اساطیریی تمدنِ از رنگ و رو رفتهام هنوز قناریی تلخیست که آوازی سوزناک را زمزمه میکند. همینها بود. نه؟ و تو از پشتِ خاطرات دورِ زندهگیی من میآمدی با شاخهی سلامی که لابهلای موهایت جا خوش کرده بود. همین…
درک مطلب پاییز نیست؛ همیشه ناقوسِ هر کلیسا یکشنبهها میزند زنگ. چراغِ نفتیی مسجد اگر به خانه روا بود آنجا چه میکرد؟ صدا کرده بودم تورا که بیایی و ببینی که دختر همسایه لباسش را روی بالِ باد گذاشته است و قاصدک خبر نداشت کدام غزلنویسِ پیر پیِ بادبادکها کرده است دلش را تنگِ شنیدنِ…
