زیاد تلویزیون نمیبیند. زنم را میگویم. فقط تلویزیون نگاه میکند. من هم نگاه میکنم. او وقتی فیلم به جای حساس و رمانتیک میرسد گریه میکند؛ هقهق نمیزند، فقط چشمهایش آنقدر تر میشود که با دست صورتش را پاک میکند. دستش توی دستم است ولی آرام جدایشان میکند و سروقت صورتش میرود. من هیچوقت زنم را…
اینها چیزیست که در خیالم و آن تهماندههای ذهنم از او دارم. صورتش کموبیش وحشیست. چشمهایش دریدهاند. دستهایش زنانهاند. زنانه حرف میزند؛ زنانه راه میرود؛ زنانه دستهایش را تکان میدهد و زنانه کتاب میخواند. اخموتخمهایش هم زنانه است. زنانه و آرام هم راه میرود. در کل اندام جمعوجوری دارد. تمام سینهی چپش توی کف دست…
از سر به سر گذاشتنش لذت میبرم. گاهی موهای سرش را میکشم، از رانهایش نیشگون میگیرم و هرچه قدر و از هر راهی که بتوانم اذیتش میکنم. او هم به تلافی هرچه میتواند سرِ من پیاده میکند. با لنگه کفش به دنبالم میدود و تا آن را بر سرم فرود نیاورد آرام نمیگیرد. دست کم…
باغچه در حال انحلال و بلور ترد استقامت روی شیروانیی ما بازیچهی دست باد شده است. همیشه غربت ابتدای جملههای من رنگی تازه میگیرد و حس میکنم برای بوئیدن شاخهیی گل تمام عطرهای عالم بو به بو دست به دست هم دادهاند تا حوالیی غربت، عطر وطن و حسرتش از همیشه تا همیشه تازه بماند.…
و این هذیان و این تکانهای رنگپریده و روزها و روزها و شبهایی که پشت به پشت هم میگذرند و بوی رهایی میدهند.- بیست و هفت بار شده بود-شمارش روزها گامِ خیسِ رهگذران را همیشه به دنبال میکشید. همین حالا، همینجا،، اگرچه تلخ، اگرچه سرد، اگرچه دور از معنا و پست باید بگویم. ساعت…
سنگِ سردِ بیدلی بر دل، بکوب خواهر داغدارِ من؛ بر سینهات بکوب که اینجا برادر تو تا تسلیی همیشهگی فاصلهیی عجیب دارد. ترانههای تورا شنیدم، خاکستر باد را از روی بالِ کبوتران تکانده بودی و بوی طوفان را توی چمدان پشتِ پستو به سردابِ خاطرهها فرستادی. و من به سقوط دانهیی اندیشیدم که برچیده بودم…
بگذار برای تو حالا از این غروب جمعه بگویم که انتظار میکشم تا بیایی. روبهروی باغِ اساطیریی تمدنِ از رنگ و رو رفتهام هنوز قناریی تلخیست که آوازی سوزناک را زمزمه میکند. همینها بود. نه؟ و تو از پشتِ خاطرات دورِ زندهگیی من میآمدی با شاخهی سلامی که لابهلای موهایت جا خوش کرده بود. همین…
