مدتی بود نقطهی نورانیِ کوچکِ سبزرنگی[1] در آسمان ظاهر شده بود. این را پیش از همه چند ستارهشناس آماتور تشخیص داده بودند و وقتی روز به روز بر بزرگی آن نقطهی نسبتاً کوچک و سبز رنگ اضافه شد ما هم کمکم توانستیم آن را به راحتی توی آسمان تشخیص دهیم. گاهی برای سرگرمی و گاهی…
اسمش علی بود؛ اما همه او را رضا صدا میزدند. گیرم شکمش کمیبالاآمدهتر و موهای سرش کمیخلوتتر؛ اما او هم یکی مثل بقیه بود. عادت داشت صبحها از خواب بیدار شود و نیمشبها توی تخت کمیفکر کند تا به خواب برود. از خوراک لوبیا نمیخورد و از بوی مرغِ آبپز نفرت داشت. خانهاش هم یکی…
روز بیست و هفتم ماه مِی همینکه خواستم روزنامهی صبح و بطری شیری را که پشت در خانه کز کرده بود بردارم چشمم به یک برگه کاغذ افتاد که با حروف درشت قرمز روی آن درج شده بود: «اطلاعیه مهم!» با بیمیلی روزنامه را زیر بغلم زدم و مشغول خواندن اطلاعیه شدم. لِیسی که سر…
آقای محمدی معلم هندسه تازه مدرسه بود که گویا سابقه درخشانی در جابجایی بین مدارس داشت. خودش که میگفت به تازگی از اهواز انتقالی گرفته و قبل از اهواز در خراسان ریاضی تدریس میکرده است. گاهی که فرصت مناسبی پیدا میکرد همانطور ایستاده، یک دستش را روی صندلی تکیه میداد و میگفت که در خیلی…
این داستان کم و بیش واقعی است.[1] خورشیدِ بیرمق، پشت ابرهای خاکستریِ رنگپریده از بالای کوچههای تنگ و خاکی شهر میگذشت. تابلوی حلبی کهنهی مدرسهی دخترانه با رنگ آبی زمینه و خط نستعلیق ناشیانهیی بر سردر آن آویزان بود. جلو در، درست زیر تابلو لامپ شکسته و خاکآلودی توی هوا تاب میخورد. گاهی باد میآمد…
اگر یک روز صبح، خیلی زودتر از ساعت معمول بیدارشدنتان با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شوید و آن طرف خط صدای یک شخصیت محترم را بشنوید که بعد از تعارفات معمول و عذرخواهی از تماس بدهنگامش به حالت هشدار به شما بگوید که چند روز بعد «بزبز قندی» و «گرگ» با هم سر…
زیر ظل آفتاب میانهی روز چند بچه وسط کوچه مشغول جست و خیز بودند؛ کمی آنطرفتر گوشهی کوچه زیر سایهی درخت چنار کهنسال، سگ زردی سرش را روی دستهایش گذاشته بود و با زبانی که از پوزهاش بیرون آمده بود لهلهزنان چرت میزد. هر وقت که صدای بچهها بلند میشد گوشهایش را کج و راست…
