ماه: آگوست 2021

بعد از دیدن حدود ۱۷۵۰ فیلم سینمایی، پیدا کردن و دیدن یک‌ فیلم سینمایی که پیش‌تر ندیده باشم، دشوار و گاه ناممکن بنظر می‌رسد. و گاهی که به کمک جستجوهای چندساعته به فیلم ندیده‌ی خوبی برخورد می‌کنم چنان خوشی در وجودم موج می‌زند که دلم‌ می‌خواهد دنیا را با آن حس آشنا کنم. فیلمی که امشب به عادت چندین ساله‌ی هر شبم به نامش رسیدم فیلمی آلمانی است به نام  die tur 2009 یا The Door (2009) که در سبک درام، معمایی و علمی-تخیلی جا می‌گیرد. فیلم به لحاظ داستانی کمی شبیه به فیلم Another Earth (2011) است و درباره‌ی سفر در زمان و جهان‌های موازی ست قصه‌ی فیلم گیرا و پرکشش است که حول محور اتفافات گذشته‌ و جبران‌ناپذیر زندگی می‌چرخد. گذشته‌ای که حالا به کمک دالان تو در تویی قابل مشاهده، دسترسی و تصاحب است. نقش اول فیلم از دالان می‌گذرد و با خود گذشته‌اش رو در رو‌ می‌شود، جایی که می‌تواند زندگی از دست‌رفته و قدیمی خودش را از خود قبلی‌اش پس بگیرد و تنها کار لازم برای انجام این‌ امر، کشتن خود قبلی‌اش است. این فیلم معمایی که با سفر در زمان به نوعی وارد تئوری‌های ناممکن سفرهای زمانی‌ می‌شود اما با ترکیب جهان‌های موازی و سفر در زمان و بیش از آن سفر در زمان گذشته تاحدودی این مشکل فیزیکی را حل‌ کرده است. موسیقی فیلم و بخصوص قطعه‌ی پایانی آن به قدری زیبا و جذاب است که دست کم من را تا آخرین ثانیه‌ی تیتراژ میخکوب کرده بود.