تو بوسیدنی، مثل اون شعر نابی!
تو احساس فریاد بی همصدایی!
تو پروازی از قلهی دور تصمیم!
تو رویای امشب، یه بی انتهایی!
تو از آخرین ذهنِ یک شب گذشتی
تو در فصل تنهایی من نشستی
تو یک قصه هستی! یه آغاز زیبا!
یه خواب پر از عشق و رویا و مستی!
تو سادهترین، بغض بی مرز عشقی!
تو تعبیر رویای این شبْنوشتی
تو مقصد! تو آغاز! تو تنها عبوری!
تو یک آرزویی! تو رویای عشقی!
***
واسه خستگیهام، تو یک تکیهگاهی
مث تنگ شیشه، واسه سرخِماهی
مث پر کشیدن، تو این آبی ناب!
رها، مثل احساس! سبک، مث کاهی!
بمون! باورم کن! که از تو نوشتم!
طلسمِ سکوتِ صدامو، شکستم
به احساسِ دلگیر این، عشق خاکی
شکایت، ندارم تو پیشم نباشی!
صدات میزنم من! فقط از تو میگم!
تورو از هجوم خودم پس میگیرم!
به شب تکیه میدم، که ماهم تو باشی!
به چشم یه مجنون، تورو من میبینم!
***
با، بوسیدن تو، چه خوشرنگه دنیا
تنم میشه پر، از گل و بوسه فردا
چه رویای نابی! چه شب، “دیدنی” شد!
چه خوبه، که امشب، تو اینجایی! اینجا!
ترانهسرا: میلاد رضایی خلیق
آهنگ، تنظیم و اجرا Sun
شاید یکی از اولین شبهترانههایی باشد که نوشتهام. بیمعنی و بیمفهوم است و کلمات فقط در خدمت انتقال احساس هستند.
از ترانههایی که داد و فریاد و بالا و پایین دارند، هنوز برایم یادآور اوج و فرودهای ترانههاییست که ابی خوانده است و به همین دلیل دوستشان دارم.
