امتیاز 0 از 0 نفر
در من که تنها درگیر خویشم
چیزی به جز شب، نمی‌شود دید
خاموشم، اما فانوس چشمم
از رنگ مهتاب، چیزی ندزدید
پیراهنِ شب، اندازه‌‌‌ام شد
بر صبحِ صادق اندیشه کردم
خورشید احساس، بر من نتابید
ویرانه‌‌ام کرد تا ریشه کردم
آئین من شد، آیینه‌ی من
تصویری از این، بی‌من‌ترین مرد
از هرچه بودم، تا هر چه هستم
این تن، چه شب‌ها در من سفر کرد
من می‌نشستم؛ آیینه می‌رفت
او گریه می‌کرد؛ گریان نبودم
آیینه می‌گفت؛ من می‌شنیدم
او می‌شکست و من می‌سرودم
این‌گونه بودم؛ این‌گونه هستم
تا روبرویم، آیینه‌یی هست
تقدیرم انگار، دستان من را
بر عکس شب، در آیینه‌‌ام بست
آئین من شد، آیینه‌ی من
تصویری از این، بی‌من‌ترین مرد
از هرچه بودم، تا هر چه هستم
این تن، چه شب‌ها در من سفر کرد
ترانه‌سرا: میلاد رضایی خلیق
آهنگ، تنظیم و اجرا Suno
