غم خریداری نداره دل ساده، دلک من باز دوباره واسه چی از غصهها قصه نوشتی؟ همه انگار دربهدر دنبال یک لقمهی خندهان سفره سفره گریههاتو تو چه کوچهای گذاشتی میدونی دل؟ تو که بغضت رنگ بغض عاشقا نیست چرا هقهق پشت هقهق پیش مردم گریه کردی کی دیگه برای گریه یک رفیق جز تو ببینه…
با بوسه نمیشَوَد که غَم را وِل کَرد یک لَحظه حُضورِ گِریه را باطِل کَرد دَستانِ حَریرِ خوابِ خوش را بوسید مَعصومیتِ ثانیه را کامِل کرد تو غَرقِ غَزَلفِعْلِ نَوازش بودی اَفسوس! نمیشود تو را فاعِل کَرد بُگذار به مِیخانِهی چِشمانِ تَرَت بَرگردم هَرچند، مَنِ عاشقِ بَدمَست، مَرا جاهِل کَرد بُگذار چون اینجام، یک جام…
این از آن دستترانههاست که اگر معنا و مفهوم بعضی عبارتها را از دهان شاعر نشنوید، کل ترانه به چیزی پرت و پلا مانند میشود. اما وقتی نشانهها را با توضیحی شاعرانه دنبال کنید، درک دیگری از ترانه به دست میآورید. صد البته معتقدم که «مُشک آن است که خود ببوید… نه آن که عطار…
اگه بارون بزنه، پیرهن من خیس بشه تنِ من مثل کسی که غم تَنِش نیس بشه اگه بارونی بشه، ناودونِ شب ساز بزنه شیروونی دَبِّه کُنِه، هرچی دلش خواس بزنه زیرِ بارون، توی پاییز؛ من یادم هست، تو یادت نیست توی قایق، شهرِ وِنيز؛ من یادم هست، تو یادت نیست زیر بارون، میرقصیدیم؛ من یادم…
سوز و سرما و سکوت و پرسههای بیهدف لحظهها یخزدن و شعر زمان ورق ورق گولّه گولّه این زمستون برفو راهی میکنه اونکیه تو این هوا با شب تبانی میکنه؟ باز صدای کفش جادوگر میاد تلق تلق از کدوم پنجره و کدوم در و کدوم طرف؟ مثل فانوس بسوزم، داغ یک شعله بشم گر بگیرم…
نگاهم کن، تا بمیرد شب، چونکه بیداری خواب خوابم کرد نوازش کن، جان پر دردم، داغ شبهایم آب آبم کرد بگو بٰانو! قصه از عشق و، در من مجنون، ناز لیلا شو هزار و یک، شب نمیماند، در من از امشب، باش و شیدا شو ببین بانو! خانه میسوزی؛ طور سینا را، تازه میسازی نگو…
تو ازدحام، تیر چراغ شانزلیزه گل کردن تو، توی پیادهرو عزیزه دل میکنم باز، از نورای رنگی ویترین پر میشم از تو، از یک خیال خوب و شیرین عطر تنت رو، از روی بال شب میگیرم پروانه میشم، دور چراغ تو میمیرم تو غرق گیسو، من موبهمو پی تو هستم پسکوچههارو، دنبال کوچهی تو گشتم…
