ترانه البته هنوز درگیر عاشقی‌های دهه شصتی‌هاست. جایی که دیدن موهای رهای معشوق، گاهی بزرگترین حرکت اروتیک و عاشقانه‌ای بود که ممکن بود شکل بگیرند. اولین باره که می‌خوام، تورو زیر سقف این خونه ببینم نمی‌دونم چه کنم من، چجوری پیش دو چشم تو بشینم نکنه چیزی بگم من، نکنه که آبروم پیشت بریزه می‌دونی؟!…

همیشه آخر قصه‌های تو یه نقطه بود انگار از اول دنیا، قصه یارِ تو نبود یکی بود، غصه نبود، یکی رفت، غصه رسید قصه تا ابد همینه، زیر این چرخ کبود خوشه‌خوشه، اشک و گریه، غم و هذیونِ جنون وسط قصه چی اومد به سر رابطه‌مون یه نفر هرچی که داشت، رفت و گذشت، هیچی…

به شکلی غیر معمولی دارم باز عاشقت می‌شم مث بارون دل‌چسبی که بی‌هشدار قطع می‌شم همین که بوی تو این‌جاست شدیدا غیر معموله پریدن از هوای تو شکست شاخ یک غوله دارم از بام می‌افتم ولی دور از تو دستامه تو اون بالای بالایی ولی دستام، کوتاهه توی خوابم نمی‌دیدم که این اندازه بدبینی همش…

بیش از اندازه شعر این ترانه را دوست دارم. چون داستان معشوقی را روایت می‌کند که اگر جنگ بی‌دلیل هشت‌ساله عراق و ایران اتفاق نمی‌افتاد، می‌توانست بی آنکه مادرش زیر آوار کشته شود، به دنیا بیاید و شاید در دنیایی واقعی با او ملاقات می‌کردم و از اتفاق عاشق هم می‌شدیم و… اما کشته شدن…

تو چه می‌دونی کی‌ام من واسه چی چشم‌مو بستم تو نمی‌دونی کدوم شب دستِ احساس‌مو بست تو چه می‌دونی تو این راه بس که درجا زده خسته‌م از کدوم جاده‌ی خاکی پای تاول زده رفت آخرِ قصّه‌ی مردم، آخر قصّه‌ی من نیست من یه راه تازه دارم که تهش غربت و غم نیست یه روزی…

به دفتر شعر من ای دل نخند که حرف هر روز تورو می‌زنم درسته بی‌قافیه چندتا شدن خودم غمِ تازه ردیف می‌کنم می‌خوای بگم که آسمون سیاه‌شه؟ می‌خوای بگم پرده‌ی تیره واشه؟ می‌خوای که این ستاره‌ها بمیرن؟ می‌خوای همیشه یه ستاره باشه؟ من بمیرم دل به چه یاری دادی به عابرا، به عاشقای واهی من…

باغِ دلم جاییه که برای تو همیشه سایه داره خورشیدمو گم می‌کنم تو شاخه‌هام تا راحتت بذاره وقتی عطش داره لبات، جون می‌دم و برات یه چشمه می‌شم از آسمون می‌بارمو یه رودخونه رو خاکِ تشنه می‌شم هر چی دلت از این و اون خسته بشه، خسته‌گی هاتو می‌خوام تو عاشقی، ساده‌ترین، ساده‌گیِ عاشقی‌هاتو می‌خوام…